De KTB2 vakinhoud heb ik, middels de principes van de ludodidactiek, omgetoverd tot een ARG, een Alternate Reality Game genaamd Finding Omen.

https://en.wikipedia.org/wiki/Alternate_reality_game

Finding Omen is een spel in de vorm van een (de naam zegt het al) zoektocht annex puzzel. Een omen zoeken en vinden is als het ware een boodschap van hogerhand ontdekken. Is dat niet een belangrijke laag in de kunsten?

https://en.wikipedia.org/wiki/Omen

Het spel wordt gespeeld door enkele teams die het tegen elkaar opnemen in het vertellen van een verhaal dat verbeeld zal worden in een uiteindelijke installatie-presentatie als Gesamtkunstwerk.

Elke speler heeft in semester 1 een game ID ontwikkeld, met deze ID worden teams gevormd.

KTB ID Card-3

Elke ID (lees speler) moet  allereerst een personage vinden dat sterke gelijkenis vertoont met de student. Dreskeroon heeft deze gevonden:

Reincarnatie:

– Portrait of Count Antonio Porcia
– Italy 1488-1576
– Artist: Titian

KTB Reincarnatie

Dit is een eerste omen: het gevonden personage wordt gezien als een reïncarnatie van de student, bestaande uit een portret, naam, tijd en plaats, en is de pion in het spel waarmee het verhaal begint.

In dit geval heeft Drewskeroon een gamer ID gemaakt met een foto van zijn eigen gezicht. Maar dat kan ook anders:

KTB ID versie 1.0-2

Alle spelers van een team zijn gereïncarneerde personages die op een plek bij elkaar gekomen zijn, toevallig of niet, in 2016 in Amsterdam, om erachter te komen waarom nou juist zij in deze tijd, op deze plek, in deze cultuur weer gemanifesteerd in leven zijn en elkaar ontmoet hebben.

Waarom nou juist hier, in deze tijd, in deze cultuur, met elkaar?

Wat spreekt je hier aan of stoot je af, wat moet je veroveren of bevechten? etc.

Hamvraag is waarom ben je hier en wat moet je hier doen.

Finding Omen, is het vinden van tekens en sporen middels de opdrachten van de puppet master (de kunstdocente Blanka Pesja) om een verhaal te kunnen creëren, ontdekken, schrijven, vorm te geven. Het kan en mag alle kanten uitgaan als de werkelijkheid (van de opdrachten) maar steeds geïntegreerd wordt in de voortgang van het verhaal.

De uiteindelijke installatie is dan ook een gevonden en geconstrueerd “omen” en verwijst zelf ook weer naar een toekomst die men in zou kunnen gaan, een open einde.